Carla Franken – Joiny rider van de maand
Hoe Carla Franken uit Schiedam haar vrijheid terugvond met Joiny
Carla Franken uit Schiedam is 71 jaar, 52 jaar getrouwd met Herman en inmiddels één van de grootste Joiny-ambassadeurs in haar omgeving. In het verzorgingshuis naast haar appartement liggen al folders. Niet omdat iemand haar daarom vroeg, maar omdat ze anderen gunt wat zij zelf heeft teruggekregen.
Vrijheid. Zelfstandigheid. En het plezier om weer gewoon de deur uit te kunnen.
Ze noemt haar antracietkleurige Joiny met trots “mijn Mercedes”.
“Dat is hij voor mij ook echt. Ik ben er zó ontzettend blij mee.”
Carla leeft met de ziekte van Forestier, ook wel DISH genoemd. Een aandoening waarbij extra botvorming ontstaat bij pezen en gewrichtsbanden. Bij Carla begon het met pijn in haar nek. Later kwamen daar steeds meer klachten bij. Ze werd vijf keer geopereerd, liep steeds krommer en kon op een gegeven moment nauwelijks nog een paar meter lopen.
“Wandelen gaat niet meer. Ik heb een rollator, maar daar kom je natuurlijk niet ver mee. Ik had iets nodig waarmee ik weer zelfstandig naar buiten kon.”
Jarenlang werkte Carla op kantoor als telefoniste en receptioniste. Ze was gewend om mensen te spreken, dingen te regelen en actief te zijn. Stilzitten past niet bij haar. Ook nu niet. Ze doet vrijwilligerswerk bij het verzorgingstehuis naast haar appartement, waar ze bewoners begeleidt in het zwembad. Zelf gaat ze ook graag het water in, omdat ze daar minder last heeft van haar klachten.
Tot vorig jaar fietste ze nog “Het op- en afstappen werd steeds risicovoller. Ik dacht: dit gaat een keer mis. Maar ik wilde niet zomaar alles opgeven.”
De scootmobiel voelde niet als Carla
Carla vroeg via Rogplus een scootmobiel aan. Ze hoopte dat dit haar oplossing zou zijn, maar het pakte anders uit.
“Op een scootmobiel voelde ik me bekeken. Alsof mensen naar me keken omdat ik in een hulpmiddel zat. Dat vond ik niet prettig.”
Ook in het gebruik voelde ze zich niet zeker. Stoepjes waren lastig, vooral als ze er niet recht voor stond. Door de hendeltjes stond ze soms abrupt stil. Het gaf haar eerder spanning dan vertrouwen.
“Die scootmobiel was gewoon niets voor mij”.
Daarom bleef Carla zoeken. Een driewielfiets leek nog een optie, maar die bleek te groot en te lomp. Bovendien kon ze die niet goed kwijt in de kelder. Online kwam ze de Joiny tegen. Ze keek meteen naar de afmetingen.
“Ik dacht: wacht eens even, dit zou wél kunnen.”
Eerst proberen, daarna aanvragen
Carla nam contact op met Tonny van Move2U en plande een proefrit aan huis. Dat was belangrijk, want zo kon ze de Joiny direct proberen in haar eigen omgeving, op plekken waar ze hem later ook echt zou gebruiken. Joiny benoemt zelf dat een proefrit aan huis bedoeld is om de Joiny te testen op bekende routes, zoals je eigen straat, stoep of fietspad, met persoonlijke instructie en advies.
Carla had al snel in de gaten hoe ze de Joiny moest besturen.
“Ik moest natuurlijk even voelen hoe hij reageerde, maar ik had het best snel door. Het voelde eigenlijk heel logisch.”
Juist die proefrit gaf haar het vertrouwen om verder te gaan met de aanvraag. Want nu wist ze niet alleen op papier dat de Joiny beter bij haar paste, ze had het zelf ervaren.
Omdat Carla al een scootmobiel had, leek haar recht op een PGB eerst te vervallen. Met hulp van een maatschappelijke organisatie bleef ze uitleggen waarom de scootmobiel voor haar geen passende oplossing was. De brochure en onderbouwing van de Joiny gingen mee naar de gemeente.
“De consulent zag uiteindelijk zelf ook dat een scootmobiel niets voor mij was. Daarna is het PGB alsnog toegewezen. Dat was zo’n opluchting. Want ik wist inmiddels: dit is wat ik nodig heb.”
Toen kwam haar eigen Joiny
Na het akkoord kwam het moment waar Carla naar had uitgekeken: haar eigen Joiny. In de kleur antraciet, met extra comfortabel zadel en de Basky achterop.
Die Basky gebruikt ze voor boodschappen en spullen. “Er passen precies 24 blikjes bier in de Basky. Voor wie dat wil weten,” zegt ze lachend.
Nu kijken mensen nog steeds, maar anders
Het verschil met de scootmobiel is groot. Ook met de Joiny wordt Carla nagekeken, maar dat voelt totaal anders.
“Nu zeggen mensen: wat is dat voor gaaf ding? Vooral jongeren reageren heel leuk. Dan denk ik: ja, kijk maar. Dit is mijn Mercedes.”
Dat zegt veel. De Joiny maakt Carla niet kleiner. Hij maakt haar juist weer zichtbaar op een manier die bij haar past.
Ze rijdt naar de stad, naar de winkelstraat, naar haar kinderen, die redelijk in de buurt wonen. Haar wereld is letterlijk groter geworden.
Sinds 5 februari heeft Carla al 450 kilometer op de teller staan.
‘In de tunnel voel ik me net een coureur’
Wie Carla hoort praten, hoort vooral plezier. Niet alleen praktische opluchting, maar echt rijplezier.
“Als ik door de tunnel ga met de Joiny, voel ik me net een coureur. Dan ga ik lekker vol gas.”
“De Joiny is lekker wendbaar. Ik word niet meer moe van het fietsen en ik hoef niet bang te zijn met op- en afstappen. Ik kan gewoon weer op pad.”
In haar appartement laadt ze de Joiny op in de hal. Ze stalt de Joiny in de kelder. Buiten zet ze hem vast aan een paal. Wel heeft ze nog een verbeterpunt.
“Een scootmobiel nemen ze niet zo snel mee, maar een Joiny misschien wel. Ik zou een sterker of handiger slotsysteem fijn vinden, bijvoorbeeld als er geen paal in de buurt is om de Joiny aan vast te maken”.
Waarom Carla de Joiny aan anderen laat zien
Carla promoot de Joiny inmiddels uit zichzelf. In het verzorgingshuis naast haar appartement, heeft ze folders van de Joiny neergelegd. Ze hoopt dat meer mensen de Joiny ontdekken.
Ze weet hoe het voelt als lopen niet meer lukt. Hoe frustrerend het is als fietsen te gevaarlijk wordt. Hoe groot de stap naar een scootmobiel kan voelen. En hoe belangrijk het is dat een hulpmiddel niet alleen technisch klopt, maar ook emotioneel bij je past.
“Voor mij is de Joiny echt een uitkomst. Ik voel me er goed op. Ik durf weer weg. En ik vind hem gewoon mooi.”
Carla’s leven werd niet ineens pijnvrij. Wel vrijer.
De ziekte van Forestier is er nog steeds. De pijn is er nog steeds. Haar rollator heeft ze nog steeds nodig. Maar Carla heeft weer een manier gevonden om mee te doen.
Naar buiten. Naar de stad. Naar haar familie. Naar gewone plekken die ineens weer bereikbaar zijn.
Dat is precies waarom ze haar Joiny “mijn Mercedes” noemt.
Niet omdat het om luxe gaat.
Maar omdat hij haar terugbrengt naar iets wat onbetaalbaar voelt: de vrijheid om zelf weer op pad te kunnen gaan.