“Ik had bijna de hele breedte van de A28 nodig om te kunnen fietsen.”
Door zijn primair progressieve MS werd fietsen steeds lastiger voor Gerrit Rosier uit Zwolle. Zijn evenwicht liet hem vaker in de steek, zijn benen werden zwaarder en het sturen voelde steeds onzekerder. “Op een gegeven moment had ik bijna de breedte van de A28 nodig om te kunnen fietsen”, zegt hij lachend. “De fietspaden waren breed genoeg, maar voor mij niet meer.”
Het klinkt grappig, maar er zat een serieuze werkelijkheid achter. Fietsen lukte niet meer veilig. Uiteindelijk verkocht Gerrit zijn fiets. Twee jaar lang bleef hij vaker thuis dan hij wilde.
Nu rijdt hij weer naar het bos, een terras, een restaurantje of met het pontje naar een theehuisje. Samen met zijn vrouw Greteke. Met zijn Joiny.
Dankbaar voor zijn flexibele werkgever en vooruitziende blik
Gerrit is 71, getrouwd met Greteke en vader van drie kinderen: een zoon en twee dochters. Ook heeft hij 11 geweldige kleinkinderen, die hij regelmatig ziet. Het contact is goed.
Hij en Greteke wonen tegenwoordig in een ruim appartement in Zwolle, hoog boven de stad en met een winkelcentrum praktisch onder hun voeten. Een bewuste keuze.
“Wij woonden eerst vrijstaand in Hardenberg. Maar we wilden verhuizen voordat die keuze ooit voor ons gemaakt zou worden. Hier hebben we alles dichtbij. De winkels, de lift, de berging. Het is perfect.”
Dat vooruitdenken past bij Gerrit. Hij werkte jarenlang als ambtenaar bij de gemeente Hardenberg. Toen duidelijk werd dat zijn MS steeds meer invloed kreeg, kon hij dankzij een flexibele werkgever en een goede verstandhouding eerder stoppen met werken.
“Daar ben ik nog steeds blij mee. Mijn werkgever heeft echt meegedacht.”
De eerste signalen van MS
De eerste klachten begonnen ongeveer 25 jaar geleden. Gerrit kreeg moeite met lopen en traplopen. Vooral zijn benen voelden zwaar en stijf.
“Alsof ik betonbenen had. Ik moest mijn been echt omhoogtrekken om een trap op te komen.”
In eerste instantie dacht de huisarts aan bijwerkingen van medicatie. Maar de klachten werden niet minder. Ook zijn kortetermijngeheugen begon hem soms in de steek te laten.
“Ik vergat dingen. Ik schreef alles op briefjes, omdat ik anders bang was dat ik iets belangrijks zou missen. Op het werk werd het op een gegeven moment lastig. Je wordt onzeker. Je denkt: hoe kan dit nou? Maar ik wist niet wat er aan de hand was”
Jaren vestreken, waarbij er na verschillende onderzoeken en een ruggenmergpunctie, na 11 jaar uiteindelijk de diagnose MS kwam.
“Het klinkt misschien gek, maar ik was blij dat het een naam had. Eindelijk wist ik wat er aan de hand was.”
Alles kost meer tijd
Gerrit heeft primair progressieve MS. Zijn energie is beperkt en alles vraagt meer tijd dan vroeger.
“Opstaan, toiletmaken, aankleden en eten, duurt bij mij anderhalf tot twee uur. Ik doe alles rustig aan. Geen haast. Ik heb daar de tijd voor nodig en die heb ik gelukkig.”
Lopen gaat nog een beetje, maar niet ver. Daarom gebruikt Gerrit een opvouwbare carbon rollator. Knalrood, lichtgewicht en volgens hem minstens zo opvallend als handig.
“Dat is mijn knalrode Ferrari”, zegt hij. “Hij weegt nog geen vijf kilo en kan met een adapter op de Joiny. Dat is ideaal.”
Toen fietsen niet meer lukte, werd zijn wereld kleiner. Gerrit kon zich thuis prima vermaken met af en toe televisie kijken, puzzelen en lezen, maar hij miste het om zomaar samen weg te kunnen.
“Je blijft toch sneller thuis. Terwijl je juist wilt blijven genieten van de dingen die leuk zijn.”
Een advertentie die bleef hangen
In het kwartaalblad MenSen zag hij een advertentie van Joiny
Om zich te oriënteren, bezocht Gerrit in november vorig jaar de Nationale MS Dag in Den Bosch, waar de Joiny gepresenteerd zou worden.
“Toen dacht ik meteen: misschien is dat iets voor mij.”
Daar maakte hij kennis met Tonny van Move2U. Op het testparcours in een lege hal, kon Gerrit de Joiny rustig uitproberen. Met alle ruimte om te voelen of dit bij hem paste.
“Dat was schitterend. Je zit actief, je kijkt niet tegen iemand op en je voelt je geen scootmobielrijder. Dat gevoel had ik direct.”
Tonny kwam daarna nog persoonlijk langs bij Gerrit en Greteke thuis. Samen bekeken ze of de Joiny in de berging zou passen, of er een stopcontact was om op te laden en of alles praktisch uitvoerbaar was. En: er werd in en om het appartement volop getest.
“Dat was heel prettig. Je wilt vooraf zeker weten dat het werkt. Hij past zo in de lift, kan in onze berging en ik kan hem daar ook opladen. Alles klopt gewoon.”
Van WMO-aanvraag naar zelfstandig op pad
Omdat Joiny in Zwolle nog niet heel bekend was, was Gerrit benieuwd hoe een aanvraag via de WMO zou verlopen. Met hulp van zijn ergotherapeut werd de aanvraag onderbouwd. Zij schreef een motivatie en hielp bij het traject.
“Er kwam een keukentafelgesprek en nog voordat de Joiny er was, was de vergoeding vanuit het PGB al geregeld. Het duurde maar veertien dagen. Dat had ik niet verwacht.”
Gerrit was de eerste in Zwolle met een Joiny. Dat leverde meteen reacties op.
“Alleen maar bijzondere reacties. Mensen zeggen: wat is dat voor geweldig ding? Zelfs jongens op fatbikes kijken ernaar.”
Zijn Joiny werd uitgevoerd in antraciet en afgestemd op zijn situatie. Met een Basky, adapter voor de rollator, leren rugtas, extra comfortabel zadel en een lumbale ruggensteun op advies van zijn ergotherapeut.
“Die ondersteuning is echt belangrijk. Als je jouw romp en koppie nog goed kunt gebruiken, is de Joiny perfect. Mijn armen en romp doen nog veel. Met die actieve zithouding en rugsteun krijg ik precies de ondersteuning die ik nodig heb.”
Weer op pad, zonder uitgeput thuis te komen
Wat Gerrit het meest waardeert? Dat hij weer kan gaan waar hij wil zonder volledig uitgeput thuis te komen.
“Na een rit ben ik nooit meer zo moe als vroeger. Ik zit goed, hij rijdt soepel en ik kan weer meedoen.”
Naar het bos, een rondje door Zwolle, een terras of een theehuisje. Zelfs een hellingbaantje bij een ijssalon bleek geen probleem.
“De vrouw achter de toonbank keek echt verrast dat ik daar met de Joiny gewoon kon komen. Ik bestel een ijsje, rijd naar boven en zit erbij. Dat zijn kleine dingen, maar voor mij zijn ze groot.”
Ook samen met Greteke op pad gaan heeft een andere betekenis gekregen.
“Elke plek is leuk, omdat we er samen kunnen genieten. Even naar het bos, zelfs met het pontje over of gewoon ergens cappuccino drinken. Dat kon ik twee jaar niet meer op deze manier.”
Mijn Aston Martin
Gerrit noemt zijn Joiny zijn Aston Martin.
“Martin is natuurlijk de bedenker van de Joiny, dus dat is een geintje. Maar het is wel de mooiste sportwagen die er is”, zegt hij met een lach. “Van alle kanten perfect. Snel, wendbaar en een geweldige zitpositie.”
Hij benadrukt wel dat je even moet wennen.
“In het begin is de Joiny jou de baas. Maar na verloop van tijd ben jij de Joiny de baas.”
Gerrit blijft ondertussen kijken naar wat nog wél kan. Via een revalidatietraject op aanraden van de neuroloog kreeg hij het advies om in beweging te blijven. Sinds kort speelt hij zelfs tafeltennis.
“Je moet blijven zoeken naar wat nog mogelijk is. Ik kan weer genieten. Dat is het belangrijkste.”
Gerrits tips voor de toekomst
Gerrit is enthousiast, maar denkt ook graag mee over verbeteringen. Zo zou hij graag een hoorbaar piepje bij de richtingaanwijzer willen.
“Dan hoef je niet steeds op het dashboard te kijken of je nog naar links of rechts aangeeft of gecorrigeerd worden door mijn vrouw die achter mij rijdt.”
Ook mag de claxon volgens hem veel krachtiger. Daarnaast zou hij het handig vinden als de dagafstand behouden blijft wanneer de Joiny wordt uitgezet.
“Nu begint die weer opnieuw als je het contact uitzet. De totaalstand kun je wel zien, maar de rit van die dag niet meer. Dat zou mooi zijn als dat aangepast kan worden.”
Zijn advies aan nieuwe gebruikers is vooral praktisch.
“Denk vooral ook goed na over de stallingsmogelijkheid en zorg dat er een stopcontact in de buurt is om op te laden. Als dat geregeld is, kun je echt alle kanten op.”
Voor Gerrit betekende de Joiny geen klein hulpmiddel, maar een grote stap terug naar vrijheid.
“Je komt weer buiten. Je bent weer onderdeel van het leven. En je kunt weer samen genieten.”