Sander – Joiny rider van de maand
Hoe Sander (47) met de Joiny zijn vrijheid én zijn rol als vader terugvond
Sander uit Waddinxveen is vader van vijf kinderen. Samen met zijn vrouw Miriam vormt hij een druk, liefdevol gezin waarin altijd iets gebeurt. Voor november 2019 stond Sander midden in het leven. Hij werkte hard, bouwde aan zijn carrière, had meerdere bedrijven en was lichamelijk sterk. Sporten hoorde bij zijn ritme. Zes keer per week trainen was voor hem normaal.
Daarnaast zette hij zich jarenlang in voor jongeren. Hij gaf o.a. trainingen in buurtcentra over agressie, geweld en weerbaarheid en reed motor. Sander was iemand die vooruitging, aanpakte en aanwezig was. Tot een ernstig motorongeluk alles veranderde.
Het ongeluk was niet zijn schuld en voor hem niet te voorkomen. Toch veranderde het zijn leven volledig.
Bij het ongeluk raakte zijn rechteronderbeen zwaar beschadigd. Alle pezen en banden in zijn rechterenkel waren gescheurd. Er volgden meerdere operaties en hij krijgt injecties tegen forse pijnscheuten. Sander heeft nog steeds twee keer per week manuele therapie en ervaart dagelijks veel pijn.
“Ik kan mijn voet niet meer goed afwikkelen,” vertelt Sander. “Mijn rechterbeen zit me letterlijk in de weg.”
Sinds het ongeluk gebruikt hij een wandelstok en krukken. Lange stukken lopen lukken niet. Het huis is aangepast, zodat hij geen trappen op hoeft. Uitjes met het gezin werden daardoor steeds moeilijker. Niet omdat hij niet wilde, maar omdat zijn lichaam niet meer meewerkte.
“Papa gaat niet mee”
Voor Sander was dat misschien wel het zwaarste.
Dierentuinen, pretparken, speelplekken, wandelingen, vakanties: steeds vaker moest hij tegen zijn kinderen zeggen dat hij niet mee kon. Of hij ging wel mee, maar zat vervolgens op een bankje te wachten tot de kinderen klaar waren met spelen.
“Je bent er dan wel, maar je doet niet echt mee,” zegt hij. “Dat doet iets met je. Ik was ineens geen deelgenoot meer van het gezinsleven.”
Als jonge vader voelde dat hard. Hij zag zijn vrouw en kinderen verdergaan, terwijl hij letterlijk aan de kant zat. De man die altijd actief was geweest, die werkte, trainde, reed, hielp en ondernam, voelde zich ineens beperkt in bijna alles.
“Het voelde als de winter van mijn leven.”
Een scootmobiel was voor Sander geen oplossing. Niet omdat hij iets tegen hulpmiddelen heeft, maar omdat het voor hem niet paste bij wie hij is.
“Als jonge vader wil je daar gewoon niet op zitten. Zo voelde dat voor mij. Ik zocht iets anders. Iets waarmee ik weer op pad durfde.”
Een alternatief dat wél klopte
Online kwam Sander de Joiny tegen. Meteen was zijn interesse gewekt.
“Toen ik hem zag, dacht ik: dit is wat ik zoek.”
Wat hem extra aansprak, was het verhaal achter de Joiny. De Joiny is ontwikkeld vanuit eigen ervaring. Ontwerper Martin leeft zelf met MS en weet daardoor hoe groot het verschil is tussen een hulpmiddel dat technisch werkt en een hulpmiddel dat ook echt bij je leven past.
Dat raakte Sander.
“Je merkt dat dit niet bedacht is vanachter een bureau. Het komt voort uit ervaring. Dat voelde voor mij meteen anders.”
Hij plande een proefrit aan huis en ontmoette Tonny van Move2U. Die eerste kennismaking voelde goed. De Joiny gaf hem iets wat hij al lang miste: vertrouwen om weer zelfstandig op pad te gaan.
“Hier durfde ik wel weer mee naar buiten.”
Ondersteuning via de gemeente
Ook de aanvraag en toekenning via de gemeente speelde een belangrijke rol. Vanuit het sociaal team van de gemeente werd er thuis meegekeken naar zijn situatie. Sander trof Wendy, een consulent die volgens hem meteen begreep waarom een standaardoplossing niet paste.
“De Joiny zit niet standaard in het pakket, maar zij snapte direct waarom dit voor mij wél de juiste oplossing was.”
Dat maakte verschil. Want voor Sander ging het niet alleen om vervoer. Het ging om meedoen. Om vader zijn. Om zelfstandigheid
De eerste ritten waren confronterend
Toen zijn Joiny werd geleverd, was Sander blij, maar ook gespannen. Want hoe zouden mensen reageren? Wat zouden ze denken? Zouden ze kijken? Vragen stellen?
“In het begin ging ik dat nog uit de weg,” vertelt hij eerlijk. “Ik vond het behoorlijk confronterend. Je moet zelf ook ergens doorheen.”
Die drempel is inmiddels verdwenen.
“Nu denk ik: het is goed. Dit helpt mij. En als mensen kijken, mogen ze kijken.”
Tijdens een Lentefair reed hij langs de kraampjes. Waar hij vroeger misschien aan de rand had gestaan, bewoog hij nu gewoon mee. Ook op een speeleiland, waar jongeren met fatbikes stonden, merkte hij hoe anders de reacties waren dan hij vooraf had gevreesd.
“Ze zeiden: wat een gaaf ding! Hoe hard gaat die?”
Sander lacht.
“Dan zeg ik: harder dan jij rennen kan.”
Juist die reacties helpen. De Joiny voelt voor hem niet als iets waar hij zich voor hoeft te schamen. Integendeel.
“Het is ook gewoon een cool ding.”
De Joiny geeft vrijheid
Als Sander moet samenvatten wat de Joiny hem geeft, hoeft hij niet lang na te denken.
“Vrijheid. In één woord: vrijheid.”
Hij gaat inmiddels drie tot vier keer per dag op pad. Naar het park, over paadjes, langs heuveltjes, over gras en harde ondergrond. De Joiny is wendbaar genoeg om plekken te bereiken waar hij met lopen niet meer kan komen.
Zijn labrador Moos gaat vaak mee dankzij de hondenadapter. Ook gebruikt Sander de Basky, waarop een QR-code zit voor mensen die meer willen weten over de Joiny.
“Ik zeg weleens: scan die QR-code maar. Vooral voor mensen in mijn leeftijdscategorie die zoeken naar een alternatief. Want een scootmobiel ziet er toch niet zo uit?”
Voor Sander vervangt de Joiny zelfs een deel van het gevoel dat hij vroeger op de motor had.
“Dat gevoel van bewegen, buiten zijn, zelf bepalen waar je naartoe gaat. Dat had ik gemist.”
Niet meer aan de zijlijn
Het grootste verschil zit niet alleen in de kilometers die hij weer maakt. Het zit vooral in zijn rol thuis.
“Ik ben een ander mens geworden. Maar ook een andere vader.”
Waar hij eerder vaak moest afhaken, kan hij nu weer mee. Naar wedstrijden van de kinderen, naar speelplekken, naar parken, naar uitjes. Niet zittend op een bankje omdat hij niet verder kan, maar aanwezig, bewegend, betrokken.
“De rollen thuis zijn echt veranderd. Ik kan weer mee om te kijken bij wedstrijden van de kinderen. Ik ben er weer bij.”
Dat is precies wat de Joiny voor hem zo waardevol maakt. Niet omdat zijn beperking weg is, maar omdat die beperking minder bepaalt wat hij wel en niet kan doen.
“Ik heb een beperking, maar ik ben geen beperking.”
Ook mee op vakantie
Inmiddels heeft het gezin een andere auto aangeschaft, zodat de Joiny mee kan op vakantie. Daarmee wordt zijn wereld opnieuw groter.
“Dat is belangrijk. Niet alleen thuis, maar ook als we weggaan. Ik wil niet dat mijn gezin steeds rekening moet houden met alles wat ik niet kan.”
De Joiny wordt opgeladen in de berging en is voor Sander inmiddels onderdeel van zijn dagelijks leven geworden.
Wel heeft hij nog één duidelijke wens.
“Hij mag van mij wel wat sneller,” zegt hij lachend.
Voor wie is de Joiny volgens Sander geschikt?
Sander is eerlijk: de Joiny is niet voor iedereen. Je moet ermee kunnen omgaan en je moet durven bewegen. Maar voor mensen die, net als hij, niet meer goed kunnen lopen en zich niet herkennen in een traditionele scootmobiel, kan de Joiny veel betekenen.
“Voor mij klopt het. Ik kan weer overal naartoe. Ik voel me vrijer. En ik schaam me niet.”
De Joiny is anders. Niet standaard. Niet wat mensen verwachten bij een scootmobiel.
En precies dat maakt het voor Sander zo waardevol.
“Dit past bij mij. Ik kan weer mee. Dat is alles.”